M. John Harrison, 81 yaşında Booker Ödülü'nün sahibi oldu

 

İngiliz yazar M. John Harrison, distopik bilimkurgu romanı The End of Everything ile 2026 Booker Ödülü’nün sahibi oldu. 81 yaşındaki yazar, ödül tarihinin en yaşlı kazananı olarak da edebiyat tarihine geçti.

Dünyanın en prestijli edebiyat ödüllerinden Booker Ödülü'nün 2026 yılındaki sahibi belli oldu. İngiliz yazar M. John Harrison, insanlığın büyük bir felaket sonrasında karşı karşıya kaldığı yeni dünyayı anlatan The End of Everything (Her Şeyin Sonu) adlı romanıyla ödüle değer görüldü.

9 Kasım'da Londra'daki Old Billingsgate'de düzenlenen törenle açıklanan ödül, Harrison'a 50 bin sterlinlik para ödülün de sahibi oldu. 81 yaşındaki yazar, böylece Booker Ödülü'nü kazanan en yaşlı isim oldu. Daha önce bu unvan, 2019 yılında The Testaments romanıyla ödülü kazanan Margaret Atwood'a aitti. Atwood ödülü kazandığında 79 yaşındaydı.

Felaket sonrası bir dünyada hayatta kalma mücadelesi

Bilimkurgu ve distopya türlerini edebî bir anlatımla buluşturan The End of Everything, okuyucuyu İngiltere'nin Kent kıyılarında, büyük bir felaketin ardından şekillenen belirsiz bir geleceğe götürüyor.

Romanın başkahramanı Phillip Tennent, Manş Denizi kıyısında karaya vuran nesneleri toplayarak geçimini sağlıyor. Dünyayı değiştiren büyük krizin üzerinden yıllar geçmiş olsa da felaketin tam olarak ne olduğu hâlâ bilinmiyor. Devlet kurumları işlevini büyük ölçüde yitirmiş, denizlerde daha önce görülmemiş canlılar ortaya çıkmış ve Avrupa adeta ortadan kaybolmuştur.

Phillip'in denizden çıkardığı, sürekli biçim değiştiren tuhaf bir varlık ise onu bilinmeyene doğru bir yolculuğa sürükler. İnsanlığın bildiği dünyanın sınırlarını sorgulayan roman, felaket sonrasında insanların nasıl yaşamaya devam ettiğini, değişen toplumsal ilişkileri ve belirsizlik karşısındaki insan davranışlarını ele alıyor.

Bilimkurgu edebiyatı Booker sahnesinde

M. John Harrison'ın ödülü kazanması, bilimkurgu edebiyatı açısından da önemli bir gelişme olarak değerlendiriliyor. Booker Ödülü jürisi, Harrison'ın uzun yıllardır bilimkurgu alanında üreten ve türün sınırlarını zorlayan bir yazar olduğuna dikkat çekti.

Jüri başkanı Mary Beard, romanın günümüz dünyasının siyasetini ve toplumsal sorunlarını geleceğin penceresinden ele aldığını belirtti. Jürinin oybirliğiyle seçtiği eser, bu yılın kısa listesindeki altı roman arasından sıyrılarak ödüle uzandı.

1960'lı yıllardan bu yana yazarlık yapan Harrison, romanlarının yanı sıra edebiyat eleştirileriyle de tanınıyor. The End of Everything, yazarın uzun kariyeri boyunca geliştirdiği bilimkurgu ve edebî kurmacayı bir araya getiren anlatımının yeni bir örneği olarak öne çıkıyor.

Ödülün bir diğer dikkat çekici yanı ise kitabın yayınevi Serpent's Tail için de bir ilk olması. Daha önce beş kitabıyla Booker adayları arasında yer alan bağımsız yayınevi, bu yıl ilk kez ödülün kazananını yayımlamış oldu.

2026 Booker Ödülü'nün kısa listesinde M. John Harrison'ın yanı sıra Marlon James (The Disappearers), Luke Kennard (Black Bag), Rebecca Perry (May We Feed the King), Elizabeth Strout (The Things We Never Say) ve Douglas Stuart (John of John) yer alıyordu.

The End of Everything, bilimkurgunun yalnızca geleceğe ilişkin hayaller kuran bir tür olmadığını; günümüzün siyasal, toplumsal ve insani meselelerini tartışmak için de güçlü bir edebî alan sunduğunu hatırlatan bir roman olarak 2026 Booker Ödülü'nün sahibi oldu.

Rengin Kadın Korosu’ndan Bütün Dünyaya Çağrı: DUY SESİMİ!

       

Sol Müzik tarafından, dünyanın farklı coğrafyalarından 16 devrimci müzik grubunu bir araya getiren uluslararası ortak albüm “No Pasaran! / GEÇİT YOK!” projesinde Rengin Kadın Korosu da yer aldı.

 Dursaliye Şahan

 

Müzisyen ve Eğitimci Zuhal Yıldırım Gök önderliğinde 2019 yılında Londra GİK-DER’de kurulan Rengin Kadın Korosu “Duy Sesimi” adlı eseriyle “No Pasaran!” projesine katıldı.

Savaşa, emperyalizme, sömürüye ve adaletsizliğe karşı müziğin birleştirici gücüyle ortak bir ses yaratmayı amaçlayan albüm, farklı dillerden ve kültürlerden müzisyenlerin dayanışmasını buluşturuyor.

Bu güçlü müzikal buluşmada Rengin Kadın Korosu, “Duy Sesimi” ile savaşın en savunmasız tanıklarına, çocuklara ve insanlığın vicdanına sesleniyor.

Söz ve müziği Nihal Oğuz ve Rengin Kadın Korosu’na ait olan eser, savaşın ortasında büyümek zorunda kalan çocukların korkusunu, çaresizliğini ve duyulmayan çığlığını anlatıyor. Bir çocuğun gözlerindeki kederi, yüreğindeki ateşi ve dokunulmayan yarasını dile getirirken, dünyanın sessizliğini de sorguluyor.

Şarkının dizelerinde henüz çocukluğunu yaşayamadan savaşın karanlığıyla tanışan küçüklere sesleniliyor. Onların yaşadıklarının bir oyun değil, insanlığın yüzleşmesi gereken büyük bir acı olduğu hatırlatılıyor.

“Tut ellerimi, yüreğim kanamasın…

Duy sesimi, çığlığım boğulmasın…”

Zuhal Yıldırım Gök, yaptığı açıklamada projenin detaylarını ve amaçlarını anlattı: “Bu sözler yalnızca bir şarkının dizeleri değil; savaşın gölgesinde yaşam mücadelesi veren bütün çocuklar adına yükselen bir çağrı. Görmeye, duymaya, yaraları sarmaya ve umudu yeniden büyütmeye davet…

Kadınların sesiyle, ortak duyguların ve dayanışmanın gücüyle hayat bulan Rengin Kadın Korosu, “Duy Sesimi” aracılığıyla müziğin yalnızca bir sanat değil, aynı zamanda toplumsal hafızayı canlı tutan ve insanlığın vicdanına dokunan bir mücadele alanı olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor.

Dünyanın farklı yerlerinden bir araya gelen grupların aynı albümde buluşması, sınırları aşan bir dayanışmanın ve ortak mücadele iradesinin müzikal ifadesi olarak dinleyicilerle buluşuyor.”

 

ALBÜMDE YER ALAN GRUPLAR VE ESERLERİ

Grup Vardiya – “Defol Yankee”

Umuda Haykırış – “Kağıttan Kaplanlar”

RZ RAP – “Nebelregen”

Grup Şiar – “Al Şafağa Yürüyüş”

Red in the Rainbow – “Waves of Solidarity (Dayanışma Dalgaları)”

Koma Rêç – “Keçeke Ezîdî”

Gölgedekiler – “Rizgarîye Soza Me”

Rengin Kadın Korosu – “Duy Sesimi”

Kutup Yıldızı – “Gökyüzünden özgürlük diye mermi yağıyor”

Muteriz – “Bitti Sanma”

Vodvil – “Kurtar Benliğini”

Praksis – “Her Şey Birikir”

Sol Anahtarı – “O Sözcüğün Unutulması”

Cebren, Urban Vietcong ve Toxika Apovlita – “Bandiera Rossa (Kızıl Bayrak)”

Grup ortak yaptıkları açıklamada da barışa ve özgürlüğe vurgu yaptı.

“Albümde yer alan 14 eser; farklı dillerden, kültürlerden ve müzikal üsluplardan gelen sesleri ortak bir dayanışma çağrısında buluşturuyor.

Rengin Kadın Korosu olarak inanıyoruz ki hiçbir çocuğun çığlığı sessizlikte kaybolmamalı. Hiçbir çocuk savaşın, şiddetin ve nefretin ortasında büyümek zorunda kalmamalı. Sesimizi, çocukların yaşam hakkı, barış ve özgür bir gelecek için yükseltiyoruz.

Çünkü bazen bir şarkı, binlerce insanın söylemek isteyip de söyleyemediği söz olur.”

DUY SESİMİZİ! ÇOCUKLARIN ÇIĞLIĞINA KULAK VER!

NO PASARAN! – GEÇİT YOK!

Dinlemek için: https://youtu.be/dZh-t7i4N7A

 

Cinsel Suç İddiaları: Adaletin Aracı mı, Siyasetin Silahı mı?

Alex Salmond’dan Julian Assange’a, Neymar’dan Russell Brand’e uzanan davalar zor bir soruyu gündeme getiriyor: Bir suçlama, gerçeği ortaya çıkarmanın ötesinde birini susturmanın aracına dönüşebilir mi? Bu soruyu sorarken gerçek mağdurların sesini kısmamak mümkün mü?

Murat METIN

Davanın kahramanları

Alex Salmond, İskoç Ulusal Partisi’nin (SNP) eski lideri ve 2007–2014 arasında İskoçya Başbakanı’ydı. 2014 bağımsızlık referandumunda “Evet” kampanyasının yüzüydü.

Julian Assange, WikiLeaks’in kurucusu, Avustralyalı yayıncı. ABD’nin Irak ve Afganistan savaşlarına ait gizli askerî kayıtları ve Bağdat’ta iki Reuters çalışanının da öldürüldüğü helikopter saldırısının görüntülerini yayımladı.

Russell Brand, İngiliz komedyen ve oyuncu. Geçmişte uyuşturucu bağımlılığını ve çok sayıda ilişkisini açıkça anlatan Brand, son yıllarda Covid ve ana akım medyaya yönelik eleştirileriyle geniş bir kitleye ulaştı.

Salmond: Hukuka aykırı bulunan soruşturma

İskoç hükümeti, iki kadının şikâyeti üzerine Salmond hakkında idari soruşturma başlattı. Ancak soruşturmayı yürüten yetkilinin görevlendirilmeden önce şikâyetçilerle temas kurduğu ortaya çıktı. Ocak 2019'da mahkeme, sürecin “görünürde taraflılık” nedeniyle hukuka aykırı olduğuna hükmetti. Hükümet Salmond’a 512.250 sterlin yargılama gideri ödedi.

Salmond, Mart 2020'deki ceza davasında jüri tarafından tüm suçlamalardan aklandı. Yine de kariyeri bir daha eski gücüne kavuşmadı. 2018'de SNP’den ayrılmıştı, 2021'de kurduğu Alba Partisi ise seçim başarısı gösteremedi. Ekim 2024'te hayatını kaybetti. Pek çok gözlemciye göre bu süreç, İskoç bağımsızlık hareketinin de ivme kaybettiği döneme denk geldi.

Assange: Yayınlar ve zamanlama

WikiLeaks, Temmuz 2010'de on binlerce Afganistan savaşı belgesini yayımladı. Yalnızca haftalar sonra İsveç’te Assange hakkında cinsel saldırı iddiaları gündeme geldi. Assange ve destekçileri bunu bir itibarsızlaştırma operasyonu olarak gördü.

İsveç savcılığı soruşturmayı Kasım 2019'da delillerin zayıfladığı gerekçesiyle kapattı. Assange bu dosyada hiç yargılanmadı. Buna rağmen yaklaşık yedi yıl Ekvador Büyükelçiliği’nde, beş yıl da İngiltere’de cezaevinde kaldı. Haziran 2024'te ABD ile yaptığı anlaşmayla serbest kalarak Avustralya’ya döndü.

Russell Brand: Jüri kararını verdi

Brand, 5 Kasım 2026'da Londra Southwark Crown Court’ta bir tecavüz ve üç cinsel saldırı suçundan oybirliğiyle suçlu bulundu. Diğer üç suçlamadan beraat etti. Brand kendisini bir medya komplosunun hedefi olarak tanımlamıştı. Jüri ise dinlediği deliller ışığında aksine karar verdi. İddiaları ilk kez The Times, The Sunday Times ve Channel 4'ün ortak araştırması gündeme taşımıştı. Ceza pazartesi günü açıklanacak.

Yine de akla bir soru geliyor. Söz konusu olaylar Brand’in şöhretinin zirvesinde olduğu yıllarda yaşandı. Araştırmaya göre bazı uyarılar o dönem çalıştığı kurumlara da iletilmiş, ama ciddiye alınmamıştı. Brand o eski “kötü çocuk” imajıyla eğlence dünyasında kalsa ve hiç siyasete karışmasaydı, bu dosyalar bugün yine mahkemeye ulaşır mıydı?

Bu soruyu sormak Brand’i aklamak değildir. Suçluluk meselesini jüri karara bağladı. Asıl sorgulanması gereken, sistemin kime ne zaman harekete geçtiğidir.

Jimmy Savile örneği bu soruyu daha da çarpıcı kılıyor. BBC’nin en ünlü yüzlerinden biri olan Savile, ölümünden sonra 450'yi aşkın kişinin başvurusuyla İngiltere tarihinin en büyük cinsel istismar skandallarından birinin merkezine oturdu. Mağdurlarının çoğu çocuktu. Hayattayken hakkında şikâyetler vardı. Polis 2007'de kendisini sorguladı, ama savcılık dava açmadı. Savile tek gün hapis yatmadan 2011'de 84 yaşında öldü.

Savile sisteme hiç karşı çıkmadı. Aksine onun içindeydi: Başbakanlar ve saray çevresiyle yakın ilişkiler kurdu, şövalyelik unvanı aldı. Belki de asıl soru şudur: Sistem, kendisine dokunmayanı korur, kendisini rahatsız edeni mi görür?

Adaletin gözü bağlıdır derler. Ama bazen kimi göreceğine önceden karar vermiş gibi görünür.

Neymar örneği: Sahte suçlama da gerçek

2019'da Brezilyalı model Najila Trindade, Paris’te bir otelde Neymar’ın kendisine şiddet uyguladığını ve rızası dışında ilişkiye girdiğini iddia etti. Ancak kadının Neymar’a vurduğunu ve para talep ettiğini gösteren görüntüler ortaya çıktı. Brezilya polisi soruşturmayı yetersiz delil nedeniyle kapattı.Kanıtlanmış sahte suçlamalar nadirdir, ama her biri gerçek mağdurların sesine gölge düşürür ve onlara inanılmasını biraz daha zorlaştırır.

BEL ALTI VURMA TAKTİĞİ

Burada asıl tehlike şu: Ünlü birinin eski partnerlerine para ve kimlik gizliliği teklif edildiğini düşünün. Yirmi kişiden yalnızca birinin yalan söylemesi bile bir kariyeri bitirmeye yetebilir. Gazetecilerin eski partnerlere ulaşması kamu yararı açısından meşru olabilir. Ama görüşmenin amacı gerçeği aramak değil de önceden yazılmış bir anlatıyı tamamlamaksa etik sınır aşılmış olur.

İngiltere ve Türkiye: İki farklı yol

İngiltere’de itibarsızlaştırma çoğu zaman manşetlerden ve soruşturmalardan geçiyor. Türkiye’de ise yöntem farklı. AİHM’in hak ihlali kararlarına rağmen yıllarca tutuklu kalan Selahattin Demirtaş ve diploma iptalinden “ahmak” davasına kadar birbirini izleyen dosyalarla karşı karşıya kalan Ekrem İmamoğlu bunun örnekleri. Araçlar farklı, sonuç ise benzer: Siyasi rakip sahadan uzaklaştırılıyor.

Rakamlar ne söylüyor?

İngiltere ve Galler’de yılda 71.667 tecavüz suçu polise kaydediliyor. Bunların yalnızca yaklaşık %2,8'i ilk aşamada suçlamayla sonuçlanıyor. CPS’nin 2025/26 verilerine göre mahkemeye taşınan davaların ise yaklaşık %63'ü mahkûmiyetle bitiyor. Yani sorun mahkemede değil, mahkemeye ulaşamamakta.

Rızayı telefonda kayıt altına alan LegalFling gibi uygulamalar da bu tabloyu değiştirmiyor. İngiliz hukukunda rıza ilişki boyunca sürmeli ve her an geri çekilebilmelidir. Bir uygulamadaki “onay” bu ilkenin yerini tutamaz.

Madalyonun öbür yüzü

Bu yazı erkekleri savunmak için yazılmadı. Rape Crisis verilerine göre İngiltere’de her dört kadından biri yetişkinliğinde tecavüze ya da cinsel saldırıya uğruyor. ONS’ye göre mağdurların altıda birinden azı polise başvuruyor. Sahte suçlamalar gerçek, ama nadir. CPS’nin bir incelemesinde 17 ayda 5.651 tecavüz kovuşturmasına karşılık yalnızca 35 sahte tecavüz iddiası kovuşturması tespit edildi.

İftira silahı yaygınlaştıkça en çok zarar görecek olanlar, zaten zor inanılan gerçek mağdurlar olur.

Adalet, suçlananın hakkını korurken şikâyetçinin onurunu da koruyabildiği ölçüde adalettir. İkisinden birini feda eden bir sistem, sonunda ikisini birden kaybeder.

Murat METIN

İngiltere Vize Danışmanı 

https://metin.london/ana-sayfa/

Fırtınalı Denizlerden Sakin Bir Limana okuyucuyla buluştu

Genç yaşta kaptan sevgilisiyle evlenip dünyayı liman liman dolaşan Gülay Esinduy, Fırtınalı Denizlerden Sakin Bir Limana’da çocukluğunun ve ilk gençliğinin Kadıköy’ünü, tutkuyla yaşanan ama kalp kırıklıklarının eksik olmadığı fırtınalı aşk hikâyesini, kayıpların ve iflasların ardından mutfak sanatına, dansa, resme ve seramiğe tutunarak küllerinden yeniden doğuşunu anlatıyor.

 

Tuncay Bilecen

 

Sıradan insanların yaşamı anı/ biyografi türünün konusu olabilir mi? Edebiyatın çetrefilli tartışmalarından biri de bu olsa gerek. Bir yaşamın biyografi türüne konu olabilmesi için o kişinin mutlaka tanınmış biri mi olması gerekir? Ya da bu türde eser vermek için “hayatımı yazsam roman olur” mealinde bir klişeye eşlik eden özgüven patlaması mı gerekir? Bunun bir sınırı, ölçüsü var mı?

Gülay Esinduy’un yaşam öyküsü bütün bu tartışmaların odağında birkaç nedenden dolayı okura “ben buradayım!” diye sesleniyor. Bunlardan ilki, kitabın bir öz yaşam öyküsüyle sınırlı kalmayıp dönemin tarihsel olaylarına ilişkin tanıklıklara da yer vermesi. Örneğin, 6-7 Eylül olaylarının Kadıköy’de nasıl yaşandığını o dönem küçücük bir çocuk olan Gülay Hanım’ın belleğinden okuyoruz kitapta.

KİTABIN ORTAYA ÇIKIŞ ÖYKÜSÜ

Üniversiteden hoca arkadaşım Sercay, bir sohbetimiz sırasında halasının başından geçen sıra dışı bir hikâyeden söz etmişti. Duyduklarım beni çok etkilemiş, sorularımın ardı arkası kesilmemişti. Sıra dışı olan yalnızca anlatılanlar değil, halasının hayatının kendisiydi. Aklıma nereden geldi bilmiyorum, o an halasının hayatını kayıt altına almayı ve bunu bir biyografi kitabına dönüştürmeyi çok istedim. Konuyu Sercay’a açtığımda, “halama bir sorayım, bu tür şeylere açıktır, sıcak bakacağına eminim” dedi. Sohbetimiz esnasında halasının hayatıyla ilgili epey bir bilgi sahibi olmuştum; Sefarad Yahudisi olan ailesinin Selanik’ten İzmir’e ardından da İstanbul’a göç etmesi, aile fertlerinden bazılarının Kadıköy’e yerleşmesi ve daha pek çok şey…

Birkaç gün sonra Sercay’dan müjdeli haberi aldım: “halam, kitap fikrini çok tuttu, muhakkak görüşelim, ‘ben hazırım’ diyor!”

İlk görüşmeyi yapacağımız gün gelip çattığında ses kayıt cihazımı, not defterimi çantama koyup evimin iki sokak altında bulunan, Fenerbahçe Stadı’nın hemen yanında Kördere Sokağı’nın yolunu tuttum. Heyecanı yüzünden okunan Gülay Hanım beni kapıda karşıladı. Sarı saçlarını küt kestirmiş, üzerine kedili bir tişört giymiş, boynuna tişörtünün rengine uygun bir fular dolamıştı, hayat dolu yeşil gözleriyle beni süzüyordu. Bense bu sırada her yerinden bir yaşanmışlık fışkıran evin biblolarını, resimlerini, seramik heykellerini incelemeye dalmıştım. Daha sonra bunların hepsini kendisinin yaptığını öğrenecektim.

Çayın yanında servis ettiği mis gibi kurabiyeleri atıştırırken sohbetimize başladık. Kitabın tamamlanmasının bir yılı aşabileceğini söylediğimde, biraz hevesi kaçar gibi oldu. Hayat hikâyesini, çocukluk hatıralarından başlayarak kayıt altına alacaktık. Ardından bu kronolojik akışa; fırtınalı aşk hayatı, gezip gördüğü ülkeler, sevdiği mekânlar, hayata bakışı, yemek zevki, hobileri eklenecekti. Tatsız konular da vardı konuşacaklarımızın arasında; kayıplar, iflaslar, ayrılıklar…

“Anlatılacak çok şey var da hangisinden başlayacağımı bilmiyorum” dedi.

“Ben sizi yönlendireceğim, merak etmeyin; siz yeter ki kendinizi akışa bırakın, sohbet havasında anlatın” dedim.

Öyle de oldu. Bir manimiz olmadığı sürece her hafta düzenli olarak buluşup sohbetimize kaldığımız yerden devam ettik. Bazen aynı hikâyenin üzerinden birkaç kere geçtik, bazen sohbet bizi bambaşka bir yere götürdü. Haftalar geçtikçe birbirine teyellediğimiz hikâyeler birikmeye başladı. Nihayetinde yeterince malzeme biriktiğinde bunları bir araya getirip yoğurmak için kendisinden biraz zaman istedim. Konuştuklarımızı tasnif edip yazma sürecine girdiğimde eksik kaldığını düşündüğüm konularla ilgili olarak yine Gülay Hanım’ın kapısını çaldım. O zaten birkaç hafta ses vermediğimde “kitap nasıl gidiyor? Eksik kısımlar olursa ben görüşmeye hazırım” diye mesajlar atarak kendisini hatırlatıyordu.

BİR KADIKÖY KİTABI

Fırtınalı Denizlerden Sakin Bir Limana işte bütün bu görüşmelerin toplamından oluşuyor. Buna bir biyografi kitabı demek haksızlık olacaktır; çünkü içinde yalnızca bir kişinin hikâyesi değil, yetmiş yılı aşan bir dönemin Kadıköy’ünün sesleri, kokuları, sokakları, insanları ve mekânları da yer alıyor. Kitap bir taraftan okuyucuyu, Kadıköy’ün ara sokaklarından Moda’nın deniz rüzgârlı sokaklarına, Yoğurtçu Parkı’ndaki çocuk kahkahalarından Altıyol’un telaşlı akşamüstlerine götürürken bir taraftan da cemiyet hayatının aktığı birçok mekânda dolaştırıyor. Komşulukların, mahalle kültürünün, çocuk oyunlarının, sokak satıcılarının, pazarın ve denizin bu semtin yaşayan birer parçası olduğunu hatırlatmak da biz okurlara düşüyor.

KADIKÖY’DEN DÜNYA DENİZLERİNE

Gülay Hanım’ın hikâyesi yalnızca Kadıköy’le de sınırlı değil. Yirmili yaşlarının başında, kaptan olan eşiyle yaptıkları uzun gemi yolculuklarında uğradıkları limanlar, gezilen görülen ve bazen aylarca yaşanan şehirler de yer alıyor kitapta. Sayfalarda gezinirken, kimi zaman Sirkeci’den kalkan eski bir gemide, kimi zaman okyanuslar aşan bir geminin lüks kamarasında, kimi zaman da İstanbul’a kavuşma özlemiyle yanıp tutuşan bir yolculuğun içinde bulacaksınız kendinizi.

İlk görüşmemizde Gülay Hanım’ın bana ikram ettiği kurabiyeler için ne yalan söyleyeyim, pastaneden alınmıştır diye düşünmüştüm. Sonraki görüşmelerde anladım ki Gülay Hanım yalnızca iyi bir gurme değil, mutfakta harikalar yaratan usta bir aşçı da aynı zamanda. Sadece Türk mutfağı mı? Hayır! Tıpkı denizlere, okyanuslara açılan gemiler gibi dünya mutfağına da açılmış, uğradığı her limandan yeni tarifler öğrenmiş. Bu nedenle bir dönem İstanbul’unun yemek kültürüne dünyanın çeşitli şehirlerinden eklenen birçok “Gülay Hanım usulü” lezzetli tarifi de içeriyor kitap.

Çocukluğunda uzak denizlerin hayalini kuran bir kadının hikâyesi bu. Hayallerini gerçeğe dönüştüren bir kadının. Gülay Hanım’ın aşkla ve dünyayı keşfettiği, kayıplarla sarsılıp yine hayata tutunduğu ve kendi hayatını yeniden kurduğu uzun bir yolculuğun hikâyesi…

 Kadıköy’de Söyleşi ve İmza Günü

Fırtınalı Denizlerden Sakin Bir Limana kitabının yayımlanmasının ardından Gülay Esinduy ve kitabın editörü Doç. Dr. Tuncay Bilecen, Kadıköy’de düzenlenecek söyleşi ve imza gününde okurlarla bir araya gelecek. Etkinlikte Esinduy’un yaşam öyküsü, Kadıköy’e ilişkin anıları ve kitabın mutfak süreci konuşulacak.

 

Etkinlik Bilgileri

• Tarih: 14 Kasım 2026, Cumartesi
• Saat: 15.00
• Yer: Kediköy Sahaf Kafe
• Adres: Rasimpaşa Mah., Misak-ı Millî Sok. No: 81/D, Kadıköy / İstanbul

https://www.kitapyurdu.com/kitap/firtinali-denizlerden-sakin-bir-limana/765332.html?publisher_id=10673

 

Troya’dan Türklere: Bir Mitin Yeniden Anlatılmasının Politikası LSE’de Tartışılacak

Londra Ekonomi ve Siyasal Bilimler Okulu (LSE), Troya Savaşı mitinin tarih boyunca nasıl yeniden yorumlandığını ve bu anlatının Anadolu, Türkler ve Türkiye ile kurduğu ilişkileri ele alan bir konferansa ev sahipliği yapacak.

Londra Ekonomi ve Siyasal Bilimler Okulu (LSE) bünyesindeki Contemporary Turkish Studies, 2 Aralık 2026 Çarşamba günü “Of Trojans and Turks: The Politics of Retelling a Myth” (Troyalılardan Türklere: Bir Mitin Yeniden Anlatılmasının Politikası) başlıklı halka açık bir konferans düzenliyor.

Viyana Üniversitesi Klasik Arkeoloji Profesörü Naoíse Mac Sweeney'nin konuşmacı olarak katılacağı etkinlikte, Troya Savaşı anlatısının tarih boyunca geçirdiği dönüşümler ve bu anlatının siyasal anlamları ele alınacak.

Troya anlatısı yalnızca bir mit değil

Konferansın çıkış noktalarından biri, Christopher Nolan'ın The Odyssey filminin Hollywood'da yarattığı ilgi ve beraberinde getirdiği kültürel tartışmalar. Etkinlik açıklamasında, Troya Savaşı anlatısının Batı kültürünün kurucu hikâyelerinden biri olduğu ve bu nedenle her yeniden anlatımın kaçınılmaz olarak siyasal bir anlam taşıdığı vurgulanıyor.

Mac Sweeney, konuşmasında savaş ve fetih, yabancıların nasıl temsil edildiği ve uygarlık kavramının nasıl tanımlandığı gibi meseleleri tarihsel bir perspektifle inceleyecek. Bu çerçevede Osmanlı diplomasisi, bağımsızlık söylemleri ve Türkiye'nin değişen uluslararası düzende üstlendiği konum da tartışmanın önemli başlıkları arasında yer alacak.

Konuşmacı Naoíse Mac Sweeney kimdir?

Klasik Arkeoloji alanında çalışan Profesör Naoíse Mac Sweeney, daha önce Cambridge ve Leicester üniversitelerinde görev yaptı. Araştırmaları Antik Yunan dünyasında kimlik, kültürel etkileşim, Anadolu tarihi ve kültürel mirasın siyasal kullanımı üzerine yoğunlaşıyor. Mac Sweeney'nin Troy: Myth, City, Icon (2018) ve The West: A New History of an Old Idea (2024) başlıklı kitapları bulunuyor.

Etkinlik bilgileri

• Tarih: 2 Aralık 2026, Çarşamba

• Saat: 18.00–19.30

• Yer: MAR.2.08, Marshall Building, LSE, Londra

• Katılım: Yüz yüze ve halka açık

• Konuşmacı: Prof. Naoíse Mac Sweeney, Viyana Üniversitesi

Konferansın ardından katılımcılar için bir resepsiyon da düzenlenecek.

Etkinliğe katılmak isteyenlerin LSE'nin internet sitesi üzerinden kayıt yaptırmaları gerekiyor.

Kayıt ve ayrıntılı bilgi:

LSE – Of Trojans and Turks: The Politics of Retelling a Myth

İngiltere süresiz oturum izni bekleme süresini 10 yıla çıkardı: Ankara Anlaşması reformun dışında kaldı

İngiltere Hükümeti, Avam Kamarası'nda sunduğu yeni göç politikası raporuyla göçmenlerin süresiz oturum izni (ILR) alabilmesi için gereken varsayılan bekleme süresini 5 yıldan 10 yıla çıkardığını duyurdu. Resmi raporda ve parlamentoda yapılan açıklamalarda, Ankara Anlaşması (ECAA) vizesine sahip Türk vatandaşlarının bu yeni 10 yıllık kuralın kapsamında yer almadığı teyit edildi.

 

İçişleri Bakanlığı (Home Office) tarafından yayımlanan "A Fairer Pathway to Settlement" (Yerleşim İçin Daha Adil Bir Yol) başlıklı resmi rapor, parlamentoda kamuoyuna duyuruldu. İçişleri Bakanı Shabana Mahmood, "Kazanılmış Yerleşim" (Earned Settlement) adı verilen yeni sistemle birlikte süresiz oturum izninin artık sadece İngiltere'de geçirilen süreye bağlı olarak otomatik kazanılamayacağını, göçmenlerin ülkeye sağladıkları katkıya ve toplumsal uyumlarına göre belirleneceğini ifade etti.

Yeni düzenlemeye göre, standart çalışma vizeleriyle ülkede bulunan göçmenler için süresiz oturum alma süresi 10 yıla uzatıldı. Yüksek gelir elde edenler ile sağlık ve eğitim gibi kritik alanlarda çalışan profesyoneller için daha kısa veya 5 yıllık özel başvuru kanalları korunurken, İngiliz vatandaşlarının eşleri ile Hong Kong BNO vizesi sahipleri de mevcut haklarını muhafaza edecek gruplar arasında yer aldı.

İngiltere'de oturum bekleyen binlerce Türk vatandaşını ilgilendiren soru ise oturum sırasında ve yayımlanan resmi bakanlık raporunda netlik kazandı. Enfield North Milletvekili Feryal Demirci Clark'ın parlamentoda yönelttiği soru üzerine İçişleri Bakanı Shabana Mahmood, Ankara Anlaşması kapsamındakilerin süresiz oturum düzenlemelerinde bir değişiklik olmayacağını belirterek bu grubun yeni reformun kapsamında olmadığını açıkladı. Yayımlanan 62 sayfalık İçişleri Bakanlığı raporunun 23. sayfasında da yeni modelden etkilenmeyecek kategoriler başlığı altında "Avrupa Topluluğu Ortaklık Anlaşması (ECAA) kapsamındaki Türk iş insanları ve çalışanları" özel bir madde olarak yer aldı.

Genel başvuru şartlarında ise yerleşim hakkı kazanabilmek için kurallar sıkılaştırıldı. Yeni model kapsamında oturum başvurularında İngilizce yeterlilik şartının B1 seviyesinden B2 seviyesine yükseltilmesi ve adli sicil ile vergi düzenine ilişkin denetimlerin artırılması öngörülüyor. Ancak yeni B2 İngilizce şartının, reformun genel kapsamı dışında tutulan Ankara Anlaşmalı göçmenlere uygulanıp uygulanmayacağına dair teknik ayrıntıların, bakanlık tarafından ilerleyen süreçte açıklanacak uygulama rehberiyle netleşmesi bekleniyor.

Karara ilişkin açıklama yapan Türkiye'nin Londra Büyükelçisi Osman Koray Ertaş, bu adımla Ankara Anlaşmalı vatandaşlar açısından önemli bir mağduriyetin önüne geçildiğini ifade etti. Muhalefet ve sivil toplum kuruluşları sürenin 10 yıla çıkarılmasının nitelikli iş gücünü olumsuz etkileyeceğini savunurken, hükümet kanadı uygulamanın vergi mükelleflerinin haklarını koruyan adil bir denge kurduğunu vurguluyor.

Ankara Anlaşması vizesi Brexit nedeniyle zaten 31 Aralık 2020'de sona ermişti. Ancak Home Office'ten halen oturum bekleyen binlerce Ankara Anlaşmalı bulunuyor. 

 

Sokak palyaçosunun “seksi palyaçoya” dönüşmesinin hikâyesi: Oyuncu Feride Morçay’la yeni oyunu Chickadee üzerine söyleşi

Feride Morçay, palyaçoluk sanatına duyduğu ilgiyle yazmaya başladığı tek kişilik oyunu Chickadee ile Londra’da Riverside Studios Bite Size Festivali’nden sonra ağustos ayında Edinburgh Fringe Festivali’nde 23 gün boyunca sahne alacak. Mizah ve trajediyi harmanlanan Chickadee, bir sokak palyaçosunun içsel çatışmalarını ve günümüzün sosyal medya dünyasında kadın bedeninin metalaşmasını konu alıyor.

 

 

Londra’da tiyatro ve sinema alanındaki üretimlerine devam eden Feride Morçay, son yıllarda özellikle akıl sağlığı, kadınlık ve aidiyet temalarını sahneye ve perdeye taşıyan çalışmalarla adından söz ettiriyor. Londra’nın ardından Edinburgh Fringe Festivali’nde ağustos ayı boyunca sahne alacak olan Feride Morçay’la kendi yazıp oynadığı tek kişilik oyunu Chickadee hakkında konuştuk.

Böyle bir oyun yazmak nereden aklına geldi?

Liseden beri yanımda fikir defteri taşıyorum. Yaklaşık 10-15 sene önce ben bu fikir defterine bir sokak sanatçısıyla ilgili hikâye fikri yazmıştım. Palyaço değildi ama sokak sanatçısı olmak hep ilgimi çekmişti. Bunun dışında senelerdir yazıp çizip karaladığım bazı sürreal fikirlerle bu ve palyaçoluk felsefesinden çıkan karakter birleşti ve bir anda akmaya başladı. Londra’da daha önce “clowning” üzerine atölyelere katılmıştım. Bu sayede birçok farklı performans sanatçısıyla tanıştım. Micaela Miranda adında bir hocam vardı, onun bir haftalık yoğun programına katıldım. Sonra Rus palyaço Slava hakkında bir belgesel izledim ve Slava'nın bir palyaço olarak hayat felsefesi, koşullar ne olursa olsun insanları gülümsetebilme çabası beni çok etkiledi. Derken kendimi bir anda bu oyunu yazarken buldum.

Dahlia karakterin böyle mi doğdu?

Evet, önce bir fikir olarak ortaya çıktı. Üzerine çok düşünmeden bu ilhamla sahneler yazmaya başladım. Sonra sokakta, palyaço kılığıyla doğaçlama bir performans yaptım. Trafalgar Square’de tamamen doğaçlama bir şekilde, sokakta bir süpürge alıp sokağa süpürmeye başladım.  İnsanların şaşkın bakışları, gülümsemeleri, tepkileri beni çok etkiledi.

Bu deneyimle birlikte metin henüz oluşmamışken, performans dünyasındaki bir oyuncunun ne yaşadığından çok karşı tarafa ne verdiğinin daha önemli olduğunu fark ettim.  

Ardından bir palyaço ver performans sanatçısı olan Tanya Zhuk palyaço koçu olarak oyuna dahil oldu; üç seans diye konuştuk, yirmi seanstan fazla yaptık. Bazen bütün gün palyaço karakterinin içinde kalıp palyaçoyu oynamayıp adeta palyaço oldum.

Biraz da oyunun metnine gelelim. Dahlia nasıl bir karakter?

Dahlia, idealist bir sokak palyaçosu. Başarıyı ün ya da para ile değil, insanların yüzüne bir gülümseme koyabilmekle ölçen biri. Fakat etrafındaki insanlar onun bu yolculuğunu anlamıyor. Para kazanması, “başarılı” olması gerektiğini düşünüyor. Derken menajeri ve en yakın arkadaşı olan Sue’nun zorlamasıyla bir televizyon programına çıkıyor ve orada kendi seksapeli üzerinden değer görüyor. Farkında olmadan sistemin ona çizdiği yola yöneliyor. Kendisi de bir kukla gibi aslında bir bakıma izin veriyor buna. Ertesi gün ünlü biri olarak uyanıyor ve bu durumdan annesi, menajeri, babası çok mutlu oluyor.

Palyaçolukla çatışan bir durum değil mi bu?

Evet. Bu da kızın kafasını çok karıştırıyor. Hikâye de bununla ilgili zaten; Dahlia’nın, kendi içindeki ‘kadın’la, ‘sanatçı’ ile ve ‘toplumun kadından beklediği şey’ ile olan çatışmasıyla… Dahlia, bir anda "seksi palyaço" olarak ünleniyor ama bunu istemeden yapıyor. Ve herkes – annesi, menajeri, çevresi – bu başarıyı kutlarken, Dahlia içten içe kim olduğunu sorguluyor.

Kadın sanatçıların bazen yaşadığı bir durum bu; bir kişinin değerinin dış görünüşünden verilmesi akıl sağlığını inanılmaz etkiliyor.  Ben bunu çok gözlemliyorum; arkadaşlarımdan, çevremden, iş arkadaşlarımdan, herkesten kendim de deneyimleyerek. Burada güzel ve bakımlı olmaktan söz etmiyorum. Gerçek değerinin sadece ‘cinsellik’ üzerinden biçilmesi çok can acıtıcı bir durum bence. Dahlia da idealist bir sokak palyaçosuyken birdenbire başka birine dönüşüyor.

Oyunun yapısı nasıl? Gerçekçi bir anlatım mı, yoksa farklı katmanlar var mı?

Metin çok katmanlı. Oyunda sürreal kısımlar da var. Çünkü biz bu karakterin tamamen psikolojisinin içine giriyoruz. Ve bazen bu anı yaşarken sahne bir anda değişiyor. Işıklar değişiyor. Ve biz Dahlia 'nın beyninin içine giriyoruz sanki. Ve onun düşüncelerini ve geçmişte yaşadıklarını görüyoruz. Çocukluğuna iniyoruz.

Bu kadar ağır bir metin ancak mizahla yoğrulabilir sanırım…

Kesinlikle. Bence mizah, en zor konuları insana yaklaştırmanın en etkili yolu. Taciz, sistem baskısı, kadın kimliği, bedenin pazarlanması gibi çok ağır temaları işliyorum. Ama bunları doğrudan yüzüne çarpmadan, biraz güldürerek, sonra da düşündürerek sahneliyorum. Bu, seyircinin daha açık kalmasını sağlıyor.

Seyirci nasıl karşıladı oyunu?

Seyircilerde metnin doğasından kaynaklanan yoğun duygu geçişleri oluyor. Dahlia’nın gülümseyen yüzünün arkasında yaşadığı içsel yıkım çok etkiliyor insanları. Mizahın içinde derin bir trajedi var. O kontrast seyircide büyük bir etki yaratıyor.

Seyirci bu oyunda her şey. Bazı bölümlerinde interaktif sahneler var. Aralarına giriyorum, doğaçlama anlar oluyor. Bu da seyirciyi oyunun bir parçası kılıyor.

Bir saat boyunca tek başına sahnede olmak zor bir iş değil mi?

Oyunun zengin içeriği, duygusal iniş çıkışlar ve ağır konuların mizahla harmanlanması ve karakterin seyirciyle kurduğu iletişimdeki dürüstlük seyirciyi diri tutuyor.

Chickadee ağustosta Edinburgh Fringe Festivali’nde sahnelenecek? Seni neler bekliyor?

Oyunu daha önce Bite Size Festivali kapsamında Riverside Studios’da dört kez oynadım. Çok iyi bir prömiyer oldu. Şimdi Fringe’de 1-25 Ağustos tarihleri arasında 23 gösterim yapacağım. Her gün, her seyirci ve her an birbirinden farklı olduğu için her oyun kendine özel olacaktır. Bu arada unutmadan belirteyim; bilet gelirlerinin bir kısmı akıl sağlığı ile ilgili bilinçlendirme amaçlı ‘Comic Relief’ adlı hayır kurumuna bağışlanacak.

Bu oyundan sonra ne var sırada? Yeni projeler?

Chickadee’yi Londra’ya tekrar getirmek istiyorum. İstanbul için bazı görüşmeler var, henüz netleşmediği için bir şey söylemek istemem. Bunun dışında farklı şehirlerde ve festivallerde oynamak gibi bir hedefim var.

Son olarak, söylemek istediğin bir şey var mı?

Bu süreçte tiyatronun değerini çok anladım. Canlı performans yapmak ve seyircinin gözünün içine bakarak gerçek bir iletişim kurmak, onlarla bir hikâyeyi, karakteri paylaşmak iki taraf için de çok derin bir deneyim. Tiyatronun bizi uyanık tuttuğuna ve iyileştirdiğine inanıyorum.